Zaczęła się w roku 1969 i nie była dziełem przypadku. Wyrasta z pięknej i bogatej tradycji kształcenia w Siedlcach kadr pedagogicznych sięgającej roku 1916, kiedy to z inicjatywy Koła Polskiej Macierzy Szkolnej, w przeddzień odzyskania niepodległego bytu, zorganizowano w Siedlcach Roczny Kurs Nauczycielski. W następnych dziesięcioleciach działały w Siedlcach Seminarium Nauczycielskie, Zakład Szkolenia Nauczycieli, Licea Pedagogiczne i Studium Nauczycielskie. Z końcem lat 60 stały się Siedlce niekwestionowanym centrum szkolnictwa ponadpodstawowego na Podlasiu Zachodnim. W 4 liceach ogólnokształcących i 35 szkołach zawodowych różnego typu kształciło się ponad 7 tys. uczniów. W tym czasie region miał jeden z najniższych w kraju wskaźników nauczycieli z wyższym wykształceniem, szczególnie uczących na wsi. Na mapie szkolnictwa wyższego kraju między ośrodkami akademickimi zlokalizowanymi w Warszawie, Olsztynie, Białymstoku i Lublinie istniała ogromna pusta przestrzeń, w której centrum znajdowały się Siedlce. W tym samym czasie Ministerstwo Oświaty i Szkolnictwa Wyższego opracowywało koncepcje tworzenia 3-letnich Wyższych Szkół Nauczycielskich przygotowujących kadry dla przyszłej 8-klasowej szkoły podstawowej. Stworzyło to dla mniejszych ośrodków ogromne szanse i możliwości, które Siedlce w pełni wykorzystały.

29 lipca 1969 roku powołana została Wyższa Szkoła Nauczycielska, która funkcjonowała do roku 1974. Pierwsza w dziejach miasta i historii Podlasia Zachodniego szkoła wyższa. Inicjatorów jej powołania, organizatorów i pierwszych pracowników nie zrażały trudności bazowe i kadrowe. Byli to ludzie wielkiego entuzjazmu, odwagi i czynu. Należeli do nich m.in. inicjatorzy: Tadeusz Cipkowski, Mieczysław Chmielewski, Eugeniusz Sabat, Eugeniusz Górecki, Mieczysław Dąbrowski oraz jej organizatorzy: doc. dr hab. Józef Kozłowski - pierwszy rektor, doc. dr Alina Suszko-Purzycka - pierwszy dziekan Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego, doc.dr Wacław Wojtyński - pierwszy dziekan Wydziału Pedagogicznego. Administracją szkoły kierował mgr Mieczysław Dąbrowski. Powstałego w 1971 roku trzeciego Wydziału Humanistycznego pierwszym dziekanem został doc.dr Leopold Grzegorek. Z dyplomami ukończenia studiów wyższych WSN opuściło 853 absolwentów.

Doc. dr hab. Józef Kozłowski Doc. dr Jan Poliński
Doc. Józef Kozłowski
(1969-1972)
Doc. Jan Poliński
(1972-1976)

Projektowana na początku lat 70 reforma systemu edukacji i wprowadzenia 10-letnich szkół powszechnych stworzyła kolejną szansę rozwoju siedleckiej uczelni. 20 sierpnia 1974 roku Wyższa Szkoła Nauczycielska w Siedlcach przekształcona została w Wyższą Szkołę Pedagogiczną, która funkcjonowała do roku 1977. Oznaczało to podniesienie statusu szkoły do rangi uczelni akademickiej z uprawnieniami kształcenia kadr pedagogicznych na poziomie magisterskim. Rektorem uczelni został doc. dr Jan Poliński, prorektorem ds. nauki doc. dr inż. Seweryn Niraz, prorektorem ds. dydaktyki doc. dr Mieczysław Dziekoński, dziekanem Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego doc. dr hab. Mieczysław Foryś, dziekanem Wydziału Pedagogicznego doc. dr hab. Wacław Wojtyński, dziekanem Wydziału Humanistycznego doc. dr Leopold Grzegorek. Dyrektorem administracyjnym był mgr Andrzej Tarasiuk. Dyplomy magistrów - absolwentów Wyższej Szkoły Pedagogicznej otrzymało 1194 osoby.

Kolejną reorganizację Siedlecka Uczelnia przeszła w roku 1977. Z dniem 1 października 1977 roku Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Siedlcach przekształcona została w Wyższą Szkołę Rolniczo-Pedagogiczną. Utworzono nowe kierunki studiów: rolnictwo i zootechnikę. Jednolity dotychczas pedagogiczny profil szkoły został rozszerzony. Powstała jedyna wówczas w kraju i pozostała do dzisiaj uczelnia, która łączy humanistykę z dziedzinami typowo produkcyjnymi. Z chwilą utworzenia WSRP zmieniła się zasadniczo struktura siedleckiej uczelni. Rozwiązany został Wydział Humanistyczny i zlikwidowano kierunki studiów filologia polska i filologia rosyjska. Powołany został Wydział Rolniczy i dla jego potrzeb utworzono Rolniczy Zakład Doświadczalny z siedzibą w Mordach. W murach uczelni pojawili się nowi specjaliści. Powstały kolejne pracownie i laboratoria, wszczęto zupełnie nowe badania naukowe. Ta radykalna zmiana, wbrew obawom, nie zachwiała działalnością uczelni. Przeciwnie, rozpoczęła okres jej dynamicznego rozwoju. Powiększała się baza, która z 13,5 tys. m2 powierzchni dydaktycznej wzrosła do 40 tys. m2. Pojawiła się nowa aparatura łącznie z egzemplarzami unikatowymi i szczególnie cennymi. Uczelnia została skomputeryzowana. Uzyskała dostęp do sieci NASK i INTERNET. Zbudowano łączącą obiekty jednolitą sieć światłowodową do transmisji komputerowej i łączności. Szkoła stała się znanym w kraju i za granicą ośrodkiem naukowym. Rozwinęła współpracę z wieloma krajowymi i 10 zagranicznymi uczelniami i ośrodkami naukowymi. Uczeni szkoły uczestniczą w realizacji międzyrządowych tematów badawczych. Wzrosła liczebnie kadra nauczycieli akademickich. Liczba samodzielnych pracowników nauki wzrosła od 24 (1977 r.) do 128, a doktorów z 26 do 172. W tym okresie siedlecka uczelnia uzyskała prawa nadawania stopnia naukowego doktora w 4 dziedzinach i stopnia naukowego doktora habilitowanego w jednej. Powstały nowe kierunki studiów wychodzące poza pedagogiczny i rolniczy profil kształcenia. Rozszerzone zostały formy kształcenia o studia wieczorowe i eksternistyczne, a liczba studiów podyplomowych wzrosła z 2 do 24. Utworzone zostały dzienne studia doktoranckie. Liczba studentów wzrosła trzykrotnie. W 1991 roku reaktywowany został Wydział Humanistyczny w miejsce rozwiązanego Wydziału Pedagogiki i Kultury Wsi i Instytutu Nauk Społecznych.

Na początku lat dziewięćdziesiątych WSRP wprowadziła, jako jedyna wówczas w kraju, a nawet w państwach Europy środkowowschodniej, studia integracyjne dla osób niepełnosprawnych. Eksperyment rozpoczęty od kształcenia 4 osób niepełnosprawnych rozwinął się w system, a liczba studentów niepełnosprawnych wzrosła do 198 w roku akademickim 1998/99. Dzięki środkom z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych usunięto bariery architektoniczne, utworzono pracownie ze specjalistyczną aparaturą, urządzono kompleks rehabilitacyjny.

W okresie Wyższej Szkoły Rolniczo-Pedagogicznej uczelnią kierowali kolejno rektorzy: doc. dr hab. Danuta Tyrawska-Spychałowa (1977-1981), prof. dr hab. Mieczysław Foryś (1981-1987), prof. dr hab. Jan Trętowski (1987-1990), prof. dr hab. Jerzy Marek Chmielewski (1990-1993), prof. dr hab. Lesław W. Szczerba (1993-1999). Ostatnim Rektorem Siedleckiej Uczelni pod wyżej wymienioną nazwą został prof. dr hab. Edward Pawłowski.


Doc. dr hab. Danuta Tyrawska-Spychała Prof. dr hab. Mieczysław Foryś
Doc. Danuta Tyrawska-Spychała
(1976-1981)
Prof. Mieczysław Foryś
(1981-1987)



Prof. dr hab. Jan Trętowski Prof. dr hab. Jerzy Chmielewski
Prof. Jan Trętowski
(1987-1990)
Prof. Jerzy Chmielewski
(1990-1993)



Prof. dr hab. Lesław Szczerba Prof. dr hab. Edward Pawłowski
Prof. Lesław Szczerba
(1993-1999)
Prof. Edward Pawłowski
(1999, 2005-2008)

Poza tym uczelnią kierowali prorektorzy: dr inż. Seweryn Niraz, doc. dr Leopold Grzegorek, doc. dr Mieczysław Dziekoński, prof. dr hab. Janusz Maciejewski, doc. dr hab. Mieczysław Foryś, doc. dr hab. Stanisław Kalembasa, prof. dr hab. Eugeniusz Ćwikliński, prof. dr hab. Romualda Jabłońska-Ceglarek, doc.dr hab. Halina Jastrzębska-Smolaga, doc. dr hab. Antoni Jówko, prof.dr hab. Marian Wójciak, dr Jerzy Chaber, dr Tomasz Skrzyczyński, prof. dr hab. Mieczysław Węgrzyn, dr Andrzej Daniluk, prof. dr hab. Barbara Klocek, prof. dr hab. Feliks Ceglarek, dr Franciszek Gryciuk.

Medal wydany na 20-lecie Akademii Podlaskiej
Medal wydany na 20-lecie Akademii Podlaskiej
Medal wydany na 30-lecie Akademii Podlaskiej
Medal wydany na 30-lecie Akademii Podlaskiej

W ciągu 30 lat siedlecka uczelnia z Wyższej Szkoły Nauczycielskiej zatrudniającej, w momencie powstania, 28 nauczycieli akademickich, z pierwszym naborem 180 studentów, rozwinęła się w uczelnię o pełnych prawach akademickich, w której kształci się ponad 9 tys. studentów, a kadra nauczycieli akademickich liczy ponad 500 osób. Ze szkoły o jednolitym profilu pedagogicznym rozwinęła się w uczelnię kształcącą pedagogów, rolników, zootechników, specjalistów w zakresie zarządzania i marketingu, informatyków. Podjęła trud przygotowania kadr specjalistów w dwudziestu czterech specjalnościach studiów podyplomowych. Stała się w regionie ważnym ośrodkiem naukowym i kulturotwórczym. Jest istotnym czynnikiem miastotwórczym, bowiem w 77-tysięcznych Siedlcach 10 tys. stanowi społeczność akademicka. Z ponad 10 tys. absolwentów uczelni zdecydowana większość pracuje w mieście i regionie.